Nagrada Milan Bogdanović dodeljena Anđelki Cvijić

nagrada Milan Bogdanović

Nagrada Milan Bogdanović za 2019. godinu dodeljena je novinaru, prevodiocu i književnom kritičaru Anđelki Cvijić za kritički tekst o romanu Milisava Savića Doktora Valentina Trubara i sestre mu Simonete povest čudnovatih događaja u Srbiji.

Tekst je štampan u Srpskom književnom listu u decembru 2018. godine, a roman je objavila izdavačka kuća Agora, Zrenjanin – Novi Sad,

Nagrada Milan Bogdanović koja se dodeljuje 50. put za najbolju književnu kritiku, uručena je u Kulturno-prosvetnoj zajednici Srbije Anđelki Cvijić, nekadašnjoj urednici Kulturne rubrike „Politike” i prevodiocu sa engleskog i francuskog jezika.

Žiri u sastavu: Dušan Stojković, Srba Ignjatović i Zoran Hr. Radisavljević saopštio je da Anđelka Cvijić, predano dugi niz godina piše o znamenitim našim romansijerima.

– Ona, kao i Milan Bogdanović, zna da u kratkom jezgrovitom tekstu uoči sve ono po čemu se oni razlikuju od drugih romansijera koji pišu u isto vreme kada i oni to čine. O jednom od najznačajnijih romana svekoliko srpske savremene proze Anđelka Cvijić je napisala tekst koji razotkriva mnoge njegove skrivenice. Ujedno je još jednom otkrila kako njeno bavljenje književnom kritikom uopšte nije usputno. O značajnim piscima jedino vredi čitati priloge koje o njima napišu značajni književni kritičari, a Anđelka Cvijić izvan svake sumnje, jeste upravo to, navedeno je u odluci žirija.

Cvijićeva je naglasila da je Milan Bogdanović najznačajnija nagrada koja se dodeljuje za književnu kritiku kod nas, nagrada koja je kroz pet decenija, uz sva iskušenja, ostala čista, bez tragova osporavanja ili skandala.

– Kritičar mora da pri ocenjivanju književnog dela razmotri široki kontekst vremena, istorije, jezika, estetike, etike. Što znači sve one bitne reference koje to delo čine vrednim visoke ocene, ili ne previše značajnim da bi bilo preporučeno čitaocu. Kritičar ne stavlja na probu samo pisca već i samoga sebe, preispitujući  pritom beskompromisno, kao što beskompromisno prilazi književnom delu, sopstvene stavove, sumnjajući u sebe i trudeći se da bude na visini svog poziva. Da bi sve to bio u stanju, on mora da bude dobronameran, samostalan i da se kloni koterija; u svim vremenima, to se pokazalo najtežim, ali za onoga ko piše književnu kritiku to je najveća satisfakcija. Sati, dani, meseci i godine samoće, sa knjigom u ruci, za njega su neprocenjivo blago jer je svestan da je u jednom trenutku to prijateljsko sučeljavanje sa piscem urodilo plodom, i oboma otvorilo svet novih saznanja. Danas, kada se govori o nepostojanju književne kritike, nagrada Milan Bogdanović uliva nadu da ona, ipak, postoji – kazala je Anđelka Cvijić.

Izvor: Politika.rs

Share