U izdanju Derete nedavno je objavljena zbirka priča japanske književnice Taeko Kono, pod nazivom Lov na dečačiće i druge priče, u prevodu sa engleskog Danka Ješića.
Zbirka Lov na dečačiće i druge priče jedno je od najsnažnijih ostvarenja japanske književnosti XX veka, u kojem se na radikalan i estetski promišljen način istražuju složeni mehanizmi identiteta, seksualnosti i unutrašnje subverzije.
Minimalističkim, gotovo kliničkim stilom pisanja, Kono oblikuje priče koje izmiču očekivanjima: one započinju uobičajenim scenama svakodnevice, da bi se potom otvorile prema mračnim slojevima nesvesnog, potisnutih želja i psiholoških rastrojstava.
Kono istražuje teme ženskog identiteta, majčinstva, porodičnih odnosa i seksualnosti, ali umesto idealizovanih prikaza, njene junakinje često osećaju odbojnost prema deci, prezir prema društvenim normama i privlačnost prema tabuima, čime autorka ne samo da ruši stereotipe o ženskom iskustvu, već pokazuje i koliko je sopstvo fragmentarno i protivrečno. Motivi poput sadomazohizma, telesne nelagode i otuđenosti pojavljuju se kao izrazi otpora, ali i kao posledice života u rigidno patrijarhalnom društvu. Upravo u toj tenziji između društvene fasade (tatemae) i unutrašnje istine (honne) Kono gradi svoje priče, koje i danas deluju šokantno, savremeno i feministički relevantno.
Uprkos tome što su nastale tokom 1960-ih, estetska i tematska subverzivnost ovih priča ostaje izuzetno aktuelna – Kono se može posmatrati u kontinuitetu s autorkama poput Karmen Marije Mačado, Marijane Enrikes i Mieko Kavakami.
Zbirka Lov na dečačiće otelotvoruje književnost kao prostor nelagode i otpora, u kojem se mračna intima ne prikriva, već se stilizuje i transformiše u prozu retke sugestivnosti, zavodljive preciznosti i neizvesne lepote.
„Potpuno jedinstvena spisateljica, koja je odvažno, predano i bez imalo straha opisivala složenost seksualnih odnosa. Ipak, njeno pisanje nije ono koje sve ogoli – naprotiv, ono nagoveštava ono što se krije ispod površine, ono što je duboko, tiho i zagonetno.“ Joko Tavada
Taeko Kono (1926–2015) bila je istaknuta spisateljica, esejistkinja i književna kritičarka, čije se delo svrstava među najprovokativnije izraze posleratne japanske književnosti. Rođena u Osaki, Kono je bila bolešljivo dete, a uprkos tome što je završila studije ekonomije, bila je odlučna u nameri da napravi spisateljsku karijeru. Preselivši se u Tokio, aktivno se uključila u tadašnje književne krugove, pišući paralelno sa stalnim zaposlenjem.
Književnu afirmaciju ostvaruje 1960-ih godina, objavljujući kratke priče i eseje koji su brzo privukli pažnju kritike i publike svojom stilskom preciznošću, narativnom distancom i tematskom smelošću. U središtu njenog opusa nalaze se teme seksualnosti, potisnutih nagona, rodnih identiteta i mračnih aspekata svakodnevice. Njeni likovi, najčešće žene, bore se sa unutrašnjim impulsima, opsesijama i devijacijama koje narušavaju spoljašnju fasadu društvene prihvatljivosti.
Kono je dobitnica najznačajnijih japanskih književnih nagrada: „Akutagava“ (1963), „Jomiuri“ (1968), „Tanizaki“ (1980) i „Noma“ (1991), a 2014. godine ovenčana je Ordenom za kulturu (Bunka Kunshō), jednim od najviših kulturnih priznanja u Japanu.
Preminula je 2015, ostavivši iza sebe opus koji se i dalje čita s pažnjom i divljenjem – kao duboko subverzivan i introspektivan pogled na individualnu psihu i njeno mesto unutar krutih društvenih struktura.
